RSS Mapa strony Mój portal Zadaj pytanie
    
Jesteś tutaj: Strona główna Aktualności Podatki w spółce
Rozmiar tekstu: f1f2f3
Dokument aktualny
Ważny od 2017-03-08  

Sprawdź, czy przedawnione wierzytelności możesz zaliczyć do kosztów

Skoro (…) art. 16 ust. 1 pkt 20 i art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT mają niezależne od siebie unormowane zakresy, to przy obliczaniu wysokości straty, o której mowa w drugim z wymienionych przepisów, nie można stosować ograniczenia wynikającego z pierwszego przepisu.
Komentowany wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego.

Stan faktyczny

Spółka zawiera z abonentami (w większości osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej) umowy o świadczenie usług telewizyjnych. Cena za te usługi jest ustalana w kwocie brutto. Wierzytelności z tytułu świadczonych przez spółkę usług (zarówno spłacone, jak i niespłacone) spółka zalicza w kwotach netto do przychodów należnych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Spółka w nie zalicza niespłaconych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów w żadnej formie (np. odpisów aktualizujących, rezerw czy odpisów).

Część abonentów płaci terminowo, część spóźnia się z płatnością, a niektórzy w ogóle nie płacą. Spółka podejmuje wiele czynności, aby uzyskać zapłatę (m.in. wzywa pisemnie dłużników do spłaty zadłużenia), jednak część należności pozostaje niespłacona. Z powodu niepewności co do wartości faktycznie otrzymywanych co miesiąc środków, spółka sprzedała wierzytelności podmiotowi zewnętrznemu (niebędącemu podmiotem powiązanym w rozumieniu ustawy o CIT), który profesjonalnie zajmuje się skupem i windykacją wierzytelności. Ma to umożliwić osiągnięcie dwóch podstawowych celów gospodarczych, tj. uzyskanie pewności co do wartości przepływów pieniężnych na rachunek spółki oraz ograniczenie kosztów prowadzonej windykacji. Spółka definitywnie sprzedaje wierzytelności po cenie określonej w umowie, tj. nie zleca podmiotowi prowadzenia windykacji. Nabywca wierzytelności zajmie się egzekucją wyłącznie na swoją rzecz. Cena określona w umowie sprzedaży wierzytelności jest niższa niż nominalna wartość sprzedawanych wierzytelności. Przedmiotem transakcji sprzedaży wierzytelności są wierzytelności o różnym statusie wymagalności. Sprzedaż obejmuje także wierzytelności przedawnione. Spółka poprosiła we wniosku do ministra finansów o udzielenie interpretacji podatkowej, czy zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów straty powstałe z tytułu odpłatnego zbycia własnych wierzytelności przedawnionych, które zostały wcześniej zarachowane jako przychód należny na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT? Zdaniem spółki straty powstałe z tego tytułu będą stanowić koszty podatkowe.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Stwierdził, że straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, aby można było uznać za koszt uzyskania przychodów, nie mogą dotyczyć wierzytelności przedawnionych, co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT.

Wyrok WSA

Spółka zaskarżyła interpretację do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który uchylił interpretację. Sąd zgodził się z poglądem spółki, że zakres regulacji art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT dotyczy odpłatnego zbycia wszelkich wierzytelności, nie dokonując podziału na wierzytelności przedawnione i nieprzedawnione. Jednak nie można uznać, że postanowienia art. 16 ust. 1 pkt 20 nie mają żadnego wpływu na sposób obliczania kosztów sprzedaży wierzytelności przedawnionych, w tym straty na tej sprzedaży. Obie strony sporu złożyły skargi kasacyjne do NSA.
Komentarz eksperta
Przemysław Mańko
radca prawny
NSA zajął się sprawą spółki, która zbywa wierzytelności przedawnione w drodze cesji, a cena sprzedaży jest niższa od ich wartości nominalnej, przez co powstaje strata. Wierzytelności te w wysokości nominalnej są wcześniej zaliczone do przychodów należnych, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Spółka chciała tę stratę z tytułu sprzedaży przedawnionych wierzytelności zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Nie zgadzał się z tym organ podatkowy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT i art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT mają niezależne od siebie unormowane zakresy, to przy obliczaniu wysokości straty, o której mowa w drugim z wymienionych przepisów, nie można stosować ograniczenia wynikającego z pierwszego przepisu. Tym samym strata poniesiona z tytułu sprzedaży przedawnionej wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodu.
Autor:  Przemysław Mańko, radca prawny

Więcej znajdziesz w hasłach: